Bolesław Sztobryn
Biografia
Bolesław Sztobryn (1871–1926) był polskim duchownym katolickim, działaczem politycznym i społecznym, a także członkiem Tymczasowej Rady Stanu w Królestwie Polskim.
Był synem Andrzeja i Urszuli z Borków. Uczył się w Janowcu, Radomiu i Sandomierskim Seminarium Duchownym; wyświęcony na kapłana 15 sierpnia 1894 roku przez biskupa J.E. Antoniego Sotkiewicza.
Pełnił funkcje w kilku parafiach: wikariusz w Cerekiewie, parafii św. Jana w Radomiu, proboszcz w parafii Bukówniew w powiecie radomskim i administrator w parafii Radzanowie; od 3 czerwca 1912 roku był proboszczem w parafii Wierzbnik, a 25 lipca 1919 objął parafię Odrowąż w dekanacie koneckim.
W ruchu narodowowyzwoleńczym aktywnie uczestniczył; w styczniu 1917 r. brał udział w inauguracji Tymczasowej Rady Stanu w Królestwie Polskim jako delegat biskupa lubelskiego; złożył mandat w dniu 26 sierpnia 1917 r. na znak protestu.
Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku pełnił funkcję kapelana szpitala wojskowego w Równem. Po zwolnieniu ze służby wstąpił do Zakonu Karmelitów Bosych w Czernej pod Krakowem, 25 czerwca 1921 r., przyjmując imię zakonne o. Terezjusz od św. Józefa. W 1923 r. przeniesiono go do Wadowic, a następnie do Lublina; 31 grudnia 1923 dotarł do klasztoru w Berdyczowie, gdzie pozostał aż do śmierci. Został pochowany na nieistniejącym już cmentarzu karmelitańskim.