Czesław Jeżyna
Biografia
Czesław Jeżyna urodził się 12 lipca 1925 roku w Puławach. W czasie okupacji jako młody chłopak ciężko pracował przy robotach drogowych i na wiślanej barce. W 1945 roku został zmobilizowany i służył w Wojsku Polskim do 1946 roku. Po odbyciu służby ukończył szkołę średnią i w latach 1948-1950 pracował jako pracownik umysłowy w starostwie w Puławach.
W 1950 roku rozpoczął studia w Akademii Medycznej w Białymstoku (obecnie Uniwersytet Medyczny w Białymstoku), które ukończył 1 stycznia 1956 roku z dyplomem lekarza medycyny. Już w trakcie studiów otrzymał pracę w AMB, najpierw jako zastępca asystenta, a później jako asystent w Zakładzie Mikrobiologii Lekarskiej.
Kiedy w 1959 roku podjęto organizację Kliniki Chorób Zakaźnych AMB, a w 1960 roku jej oficjalne powołanie, prof. Czesław Jeżyna brał czynny udział w jej organizacji jako jedyny asystent. Dzięki wiedzy zdobytej w Zakładzie Mikrobiologii AMB kierowanym przez prof. Stanisława Legeżyńskiego stał się jednym z głównych organizatorów służb przeciwepidemicznych w województwie białostockim.
Wraz z prof. Piotrem Boroniem jest współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Epidemiologów i Lekarzy Chorób Zakaźnych w Białymstoku, pełniąc w nim funkcje sekretarza i przewodniczącego. W okresie pracy nad sanitarną kondycją północnych terenów województwa białostockiego Jeżyna organizował obozy naukowo-szkoleniowe oraz współtworzył ośrodki pomocowe. W 1977 roku powołana została Klinika Chorób Zawodowych, której kierownictwo powierzono mu. Z jego inicjatywy powstała przy Klinice Poradnia Konsultacyjna Antropozoonoz prowadząca dalszą wysokospecjalistyczną pomoc medyczną.
Wyniki pracy naukowej zaowocowały 152 doniesieniami naukowymi oraz monografiami poświęconymi chorobom odzwierzęcym. Uczynił także znaczący wkład w kształcenie młodych lekarzy i badaczy. Stopnie naukowe doktora medycyny uzyskał w 1962 roku, doktora habilitowanego w 1969 roku, a 1 czerwca 1979 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Szczególną uwagę poświęcał brucelozie, a podczas stażu naukowego w Instytucie Chorób Odzwierzęcych w Ałma-Acie uległ zakażeniu, kontynuując jednak działalność naukową i edukacyjną. Był członkiem Senatu AMB i prodziekanem Wydziału Lekarskiego, a także wielokrotnie wybieranym do władz Polskiego Towarzystwa Epidemiologów i Lekarzy Chorób Zakaźnych.
Ostatnie lata pracy poświęcił na rozwój Kliniki Chorób Zawodowych i ochronę zdrowia na terenach województwa, aż do przejścia na emeryturę w 1990 roku.