Jan Feliks Piwarski
Biografia
Jan Feliks Piwarski wywodził się z rodziny rzemieślniczej. Malarstwa uczył się w pracowni Józefa Richtera. W 1816 osiadł na stałe w Warszawie, gdzie rozpoczął karierę urzędniczą jako kancelista w Komisji Sprawiedliwości, a w 1818 został kustoszem Gabinetu Rycin przy Uniwersytecie Warszawskim oraz sekretarzem Biblioteki Publicznej.
W 1819 odbył podróż do Wiednia jako stypendysta Komisji Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Tam poznawał techniki graficzne, pracując w Cesarskim Gabinecie Rycin u Adama von Bartscha. Po powrocie w 1820 jako kustosz Gabinetu Rycin zajmował się porządkowaniem i opracowywaniem zbiorów. W latach 1821–1822 współpracował z Gazetą Literacką, pisząc o sztuce i historii. Na zlecenie Towarzystwa Przyjaciół Nauk był sekretarzem i kierownikiem artystycznym Monumenta Regnum Poloniae Cracoviensis (1820–1830). Wspólnie z Sewerynem Oleszczyńskim rozpowszechnił nową technologię litograficzną – cynkografię. W 1825 wyjechał do Berlina i Drezna, by pogłębiać swoje doświadczenia muzealnicze.
Po upadku powstania listopadowego, w latach 1832–1834 pracował przy likwidacji Gabinetu Rycin oraz Biblioteki Publicznej; skonfiskowane zbiory wywieziono do Petersburga. Zajął się twórczością, pisaniem o sztuce i pracą pedagogiczną. Napisał podręcznik Wzory i nauka rysunków (1840–1841). Od 1842 był członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego w Krakowie. W 1844 objął katedrę rysunku i malarstwa krajobrazowego w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, którą kierował aż do przejścia na emeryturę w 1848. Jego zasługą było wprowadzenie studiów plenerowych. Kilka miesięcy przed śmiercią został kierownikiem artystycznym Tygodnika Ilustrowanego; z jego inicjatywy powstała przy czasopiśmie pracownia drzeworytnicza. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 19-2-26).