Jerzy Szczygieł
Biografia
Jerzy Szczygieł (14 marca 1932 w Puławach – 21 sierpnia 1983 w Warszawie) był polskim pisarzem i prozaikiem, także dla młodzieży.
Jako nastolatek, w 1945 r., na polach minowych nad Wisłą stracił wzrok. W 1957 ukończył filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Debiutował w 1954 na łamach „Sztandaru Młodych”. Od 1957 był redaktorem naczelnym czasopisma „Nasz Świat”, a od 1964 także „Niewidomy Spółdzielca”. Był członkiem i działaczem Polskiego Związku Niewidomych. W 1976 otrzymał Nagrodę Prezesa Rady Ministrów za całokształt twórczości.
W dorobku literackim na szczególną uwagę zasługuje cykl czterech powieści, których akcja toczy się pod koniec wojny i tuż po wyzwoleniu: Tarnina, Ziemia bez słońca, Nigdy cię nie opuszczę i Po kocich łbach. Głównym bohaterem jest Tadek Różański, chłopiec wyrwany ze świata zabaw, który po utracie wzroku musi stawić czoła dorosłemu światu. Cykl ukazuje surową prawdę o wojnie i zmaganiach jednostki w społeczeństwie, wzrusza i skłania do refleksji.
Wśród pozycji dla młodzieży znajdują się również inne tytuły, a jego twórczość dla dorosłych obejmuje m.in. Drogi rezygnacji i Milczenie.