Jerzy Tadeusz Harasymowicz
Biografia
Jerzy Tadeusz Harasymowicz urodził się 24 lipca 1933 roku w Puławach jako pierwsze dziecko Ireny Danuty (z d. Grzelewskiej) i Stanisława Harasymowów. Dziadek poety był burmistrzem Chrzanowa w latach 30. XX wieku. Matka Jerzego studiowała polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, ale studiów nie ukończyła. W czasie II wojny światowej rodzina ukrywała się; Jerzy z matką ukrywali się najpierw w Komarnie, następnie na Podolu i w okolicach Łosiacza, a na końcu dotarli do rodziny w Krzczonowie pod Krakowem i w Dobrzechowie; wszyscy przeżyli i po wojnie osiedlili się w Rzeszowie, gdzie Jerzy kontynuował edukację.
Pod koniec lat 40. rodzina Harasymowiczów przeniosła się do Krakowa. Jerzy był wysyłany do szkół z internatem: najpierw do Liceum Towarzystwa Salezjańskiego w Oświęcimiu, potem Liceum Leśne w Limanowej (przeniesionego później do Ojcowa, a obecnie w Lesku). Debiutował na łamach prasy 1 sierpnia 1953 r. w Ech Tygodnia, dodatku do Gazety Krakowskiej; kolejne wiersze ukazały się w Życiu Literackim, a jego pierwszy tomikCuda ukazał się w 1956 roku.
Harasymowicz był inicjatorem lub opiekunem kilku grup poetyckich: Muszyna (1957–1961), Barbarus (1967–1972) oraz Tylicz (1969–1976). Zdobył wiele nagród, m.in. Nagrodę im. Stanisława Piętaka (1967), Nagrodę Fundacji Kościelskich (1971) i Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki (1975).
W 1970 roku Jerzy Harasymowicz poślubił Marię Górkiewicz, z którą miał dwie córki – Sławę i Kasię. Przez kilka lat mieszkali w Krakowie; zmarł 21 sierpnia 1999 r. w swoim mieszkaniu. Zgodnie z wolą poety ciało zostało spopielone i rozsypane ze śmigłowca nad Bieszczadami. Na Przełęczy Wyżnej pod Połoniną Wetlińską stanął pomnik autorstwa Piotra Potoczki, a w Krakowie na bramie Cmentarza Salwatorskiego wmurowano tablicę pamiątkową. W 2000 roku Rada Miasta Krakowa nazwała jedną z ulic w Krakowie imieniem Jerzego Harasymowicza.
Poezja Harasymowicza kojarzona jest z liryką górską i pejzażową, a także z krainą łagodności. Zafascynowanie górami wiązało się także z kulturą Łemków i Bojków; w latach 50. i 60. pisał o Łemkach, co ściągało ingerencje cenzury. W późniejszych latach jego twórczość obejmowała również historię Polski, formy barokowe i różnorodne gatunki poetyckie, a także dramaty i prozę poetycką.