Mikołaj Maciejowicz
Biografia
Mikołaj Maciejowicz (ur. 3 lipca 1897 w Puławach, zm. 1940 w ZSRR) – rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Wojskowego Virtuti Militari i ofiara zbrodni Katyńskiej.
Syn Dymitra, oficera armii rosyjskiej, i Aleksandry z Deszków. Ukończył Korpus Kadetów w Woroneżu i Twerską Szkołę Kawalerii. 1 października 1917 został mianowany Kornetem ze starszeństwem od 1 października 1916 i wcielony do Samodzielnego Korpusu Straży Granicznej. Służył w 2. Zaamurskim konnym pułku Straży Granicznej, a później wcielony do Armii Czerwonej i wysłany na front polski. 15 sierpnia 1919 uciekł i przedostał się na ziemie zajęte przez oddziały Wojska Polskiego.
11 września 1919 został przyjęty do szwadronu zapasowego 4. pułku kresowych strzelców konnych w Hruszowie. Walczył z bolszewikami jako podporucznik, dowódca plutonu w 7. szwadronie IV dywizjonu 4. pułku kresowych strzelców konnych. Został wyróżniony 26 kwietnia 1920 w czasie wyprawy kijowskiej, walcząc pod Hołubówką, Kijanówką i Kuźmińcami. Został ranny w nogę, a za czyny otrzymał Order Virtuti Militari. 22 maja 1920 formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii gen. Hallera, zaliczony do Rezerwy Armii, z powołaniem do czynnej służby na czas wojny aż do demobilizacji. W październiku 1920 jego oddział macierzysty został przemianowany na 6. pułk strzelców konnych.
W październiku 1921 został przeniesiony do 10. pułku strzelców konnych, stacjonującego w koszarach w Łańcucie. 3 maja 1922 został zweryfikowany na porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 442. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 1 stycznia 1928 i 50. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W lipcu 1928 został przeniesiony do kadry oficerów kawalerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W czerwcu 1933 wrócił do 10 pułku strzelców konnych. W marcu 1934 był dowódcą szwadronu szkolnego. W 1936 został oficerem mobilizacyjnym, a w 1938 ponownie dowódcą szwadronu. W marcu 1939 był odkomenderowany na kurs.
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez NKWD podczas przekraczania granicy z Rumunią. Był przetrzymywany w Stanisławowie i Odessie. W 1940 został przewieziony do więzienia przy ulicy Karolenkiwskiej 17 w Kijowie i prawdopodobnie tam zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 57/3-47 oznaczony numerem 1903; jego tożsamość została podana jako Mikołaj Macijewicz). Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 roku Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.
Był żonaty, miał córkę Tais (ur. 1923) i syna Mikołaja (ur. 1930).