Seweryn Gołębiowski

Seweryn Gołębiowski urodził się w Puławach w 1820 roku jako syn Łukasza Gołębiowskiego i Józefy z Pałuskich (zmarłej w 1844).

Kształcił się w Warszawie i Lublinie, gdzie ukończył gimnazjum im. Stanisława Staszica w 1837. Rozpoczął studia na Uniwersytecie Petersburskim, lecz w 1838 został aresztowany w związku ze sprawą Konarskiego i zesłany do Permu.

W Permie pracował nad opanowaniem języków obcych i służbę w kancelarii gubernatora. W 1843 przeniesiony do Grodna, przebywał tam do 1844. Pod koniec 1844 umiera mu matka, Seweryn powrócił do ojca do Kaźmierówki, by go wspierać.

W 1845 wyjechał do Jadowo, do dóbr Andrzeja Zamoyskiego. Roczną praktykę w rolnictwie utwierdził go w przekonaniu, że nie jest to jego powołanie. W latach 1846–1847 przebywał w Odessie i pracował jako nauczyciel domowy dzieci Pani Pinińskiej. Zbierał materiały historyczne i prowadził korespondencję naukową. W latach 1848–1849 przebywał z ojcem w Hrubieszowie i opracowuje dwutomowe dzieło Czasy Zygmunta Augusta.

7 stycznia 1849 umiera mu ojciec. W 1850 wyjechał do Wilna, gdzie kończy rozpoczęte dzieło o czasach zygmuntowskich i tu je wydaje. Poświęciwszy się pracy nad historią przeniósł się do Warszawy, zamieszkał w Pałacu Zamoyskich i zaczął gromadzić materiały o działalności J. Zamoyskiego i S. Żółkiewskiego. Gdy zachorował na chorobę piersiową, lekarze zalecili mu wyjazd na wieś, jego przyjaciel Modzelewski dał mu w dzierżawę wieś Dziwoczki koło Żytomierza. W kilkanaście dni po przybyciu na miejsce zmarł na gruźlicę 20 maja 1854.