Stanisław Baranowski
Biografia
Stanisław Baranowski urodził się 3 maja 1876 w Puławach na ziemi lubelskiej w rodzinie Henryka i Marii Cyman. W 1903 r. ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Po ukończeniu studiów odbył aplikację sądową w okręgu sądowym w Lublinie, pełniąc funkcje sekretarza i sędziego śledczego w powiatach zamojskim, puławskim, lubartowskim, lubelskim w mieście Lublinie. 13 maja 1905 zdał egzamin na starszego kandydata do posad sądowych. Aktywnie działał społecznie, był aktywnym członkiem Lubelskiego Towarzystwa Dobroczynności.
Dnia 28 kwietnia 1906 ożenił się z Michaliną Jaworowską, córką Aleksandra Romana i Florentyny Teodory Suligowskiej. Ślub odbył się w katedralnej parafii św. Jana w Lublinie. Pomimo szacunku i wielkiej miłości, jaką sędzia darzył swą ukochaną, państwo Baranowscy nie doczekali się potomstwa.
W 1909 otrzymał nominację na sędziego śledczego i wraz z żoną wyjechał na Kaukaz. Pełnił tam funkcje m.in. sędziego do spraw szczególnej wagi w Rostowie nad Donem oraz honorowego sędziego pokoju w Armawirowskim okręgu.
W 1915 otrzymał nominację na wiceprokuratora Sądu Okręgowego w Jekaterynodarze, gdzie pozostawał do listopada 1918 r. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości powrócił do ojczyzny i odebrał nominację na podprokuratora Sądu Apelacyjnego w Lublinie od Naczelnika Państwa – Józefa Piłsudskiego. Przez jedenaście lat pracy w prokuraturze apelacji lubelskiej Baranowski kierował urzędem w zastępstwie prokuratora Kamińskiego, a później Kałapskiego. Był aktywnie zaangażowany w życie miasta: przewodniczył 25 Obwodowej Komisji Wyborczej, działał w Towarzystwie Prawniczym w Lublinie oraz był wiceprezesem zarządu lubelskiej Lutni. W 1921 r. zorganizował Urząd Rozjemczy dla Spraw Najmu, któremu przewodniczył do 1930 r. W czasie pracy w prokuraturze zdał 21 maja 1926 r. egzamin na notariusza. W 1928 r. reformy sądownictwa nie zmieniły jego stanowiska – pozostano go na stanowisku wiceszefa prokuratury w apelacji lubelskiej.
Dwa lata później, w lutym 1930 r., przeszedł on na emeryturę. Miało to związek ze staraniami o zatrudnienie w notariacie. 23 stycznia minister sprawiedliwości podpisał nominację emerytowanego wiceprokuratora Sądu Apelacyjnego w Łodzi na notariusza przy Wydziale Hipotecznym Sądu Grodzkiego w Łodzi. Cztery dni po opuszczeniu Lublina Baranowski złożył ślubowanie, a tydzień później rozpoczął urzędowanie w kancelarii przy ulicy Piotrkowskiej 83. Zatrudnił kilkunastu współpracowników i prowadził kancelarię m.in. z Ewą Kocha i Kazimierzem Stępniakowskim. Był także członkiem Zjednoczenia Notariuszów Rzeczypospolitej oraz kierownictwa Komitetu Towarzystwa Naukoej Pomocy w Wielkopolsce.
II wojna światowa zatrzymała jego działalność w Łodzi. 5 września 1939 Baranowski zamknął kancelarię i udał się do Warszawy, gdzie otrzymał stanowisko notarialne dzięki pomocy władz notarialnych. Po wojnie wrócił do Łodzi i kontynuował pracę jako notariusz; w czerwcu 1945 urzędował w tymczasowym budynku hipoteki przy ul. Piotrkowskiej 10. W końcu 1945 notariusz doznał poważnego wypadku i musi przerwać pracę. W lipcu 1946 został mianowany sędzią Sądu Okręgowego w Łodzi oraz notariuszem przy Wydziale Hipotecznym Sądu Okręgowego w Łodzi. Jako sędzia pracował w VI Wydziale Karno-Skarbowym i VII Wydziale Karnym, pełniąc obowiązki zastępcy przewodniczącego wydziału. Wielokrotnie brał udział w życiu samorządu notarialnego oraz w seminariach dla notariuszy. Niestety władze sanacyjne zaczęły go podejrzewać – Prezes Sądu Okręgowego w Łodzi ostrzegał przed nim w obawie przed utratą wpływów. 4 lutego 1950 r. minister otrzymał notę, że Baranowski zakończył życie kilka godzin wcześniej. W ciągu ponad 15 lat urzędowania w Łodzi spisano w jego kancelarii prawie 20 tysięcy akt notarialnych. Zmarł 9 lutego 1950 r. i spoczął na Starym Cmentarzu Katolickim w Łodzi, na którym wyryto epitafium: «Najtroskliwszy mąż i brat, uczynny kolega, sprawiedliwy sędzia, współczujący niedoli ludzkiej. Przeszedł pogodny przez życie dobrze czyniąc».