Zygmunt Pietruszczyński
Biografia
Urodzony w Puławach w 1886 roku, Zygmunt Pietruszczyński był synem nauczyciela Franciszka i Henryki z Bracławskich. Od 1911 roku był żonaty z Wandą Brydzińską (27 VII 1890 – 1 IX 1976).
Po wydaleniu ze szkoły realnej za udział w strajku szkolnym, w 1906 zdał maturę w prywatnym gimnazjum w Warszawie, a następnie w latach 1906–1909 studiował na Wyższych Kursach Rolniczych Towarzystwa Kursów Naukowych. Do roku 1911 studiował na uniwersytetach w Halle i Lipsku i uzyskał tam dyplom agronoma.
W 1910 roku objął asystenturę w Krajowej Stacji Doświadczalnej Chemiczno-Rolniczej w Dublanach u profesora Józefa Mikułowskiego-Pomorskiego i wraz z nim w 1911 roku przeszedł do Katedry Chemii Rolnej Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1912–1918 był dyrektorem Kowieńskiej Stacji Doświadczalnej Chemiczno-Rolniczej w Bejsagole. Od czerwca 1918 do marca 1920 roku był pracownikiem Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Państwowych. Jako profesor nadzwyczajny objął w kwietniu 1920 roku Katedrę Ogólnej Uprawy Roli i Roślin na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Profesor zwyczajny został w 1929 roku.
Był również kierownikiem sekcji młodzieżowej w składzie Rady Wojewódzkiej Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem w Poznaniu. W 1930 startował do Senatu z listy BBWR. Należał zresztą do nielicznej w Poznaniu grupy profesorów, którzy mieli przychylny stosunek do Józefa Piłsudskiego i rządów pomajowych.
Organizował studium, a następnie Wydział Rolniczy Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie w latach 1929–1931, dokąd dojeżdżał z wykładami. Jako kierownik badań nad ziemniakami współpracował z Państwowym Instytutem Naukowym Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach od 1938 roku, aż do połowy 1950 roku.
Podczas wojny pełnił na Tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich funkcję dziekana Wydziału Rolniczo-Leśnego, a po wojnie wrócił na dawne stanowisko na UP. Rozwinął badania nad wartością roślin rolniczych odmian i przy Katedrze utworzył specjalną pracownię odmianoznawczą, której celem było odtworzenie rejestru krajowych odmian oryginalnych roślin uprawnych.
W latach 1945–1958 był radnym oraz zastępcą przewodniczącego Komisji Oświaty Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu, a w 1955 objął równolegle kierownictwo Działu Roślin Oleistych i Kukurydzy w Instytucie Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa. Na emeryturę przeszedł w 1960 roku, a 27 stycznia 1965 roku zmarł. Spoczywa na cmentarzu Sołackim parafii rzymskokatolickiej pw. Jana Marii Vianneya (kwatera św. Barbary-24-8).
Jego dorobek naukowy obejmuje ponad 35 oryginalnych prac, 8 książek, 2 duże rozdziały w zbiorowym podręczniku szczegółowej uprawy roślin i kilkaset artykułów.